pająk

Dlaczego boimy się pająków?

Dlaczego boimy się pająków?

Mam osobisty interes w arachnofobii – strachu przed pająkami – ponieważ jestem ekspertem od pająków, ale także dlatego, że moja córka to ma. Nie jest sama. Według Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, fobie atakują więcej niż jedną na dziesięć osób w USA, a wśród tych osób aż 40% fobii wiąże się z robakami (w tym pająkami), myszami, wężami i nietoperzami.

Jest wyraźnie dużo arachnofobów. Ale czy wiedzą, dlaczego boją się pająków? Czy mogą zrobić coś, by kontrolować te lęki?

Lepiej dmuchać na zimne?

Psycholodzy uważają, że jednym z powodów, dla których ludzie boją się pająków, jest fakt, że niektóre bezpośrednie doświadczenia z pajęczakami zaszczepiły w nich strach. Jest to znane jako “warunkujący” widok arachnofobii.

W 1991 roku Graham Davey z City University London przeprowadził badania, aby lepiej zrozumieć ten pogląd. Przeprowadził wywiady z 118 studentami studiów licencjackich na temat ich obaw przed pająkami. Około 75% badanych osób albo łagodnie, albo poważnie obawiało się pająków. Większość z nich to kobiety (dominacja tej płci w arachnofobii została poparta późniejszymi badaniami).

Pojawił się także efekt ze strony rodziny. Ludzie obawiający się pająków opisywali członka rodziny o podobnych lękach, ale badanie nie było w stanie oddzielić czynników genetycznych od środowiskowych.

Co sprawia, że ​​pająki są tak przerażające? Z pewnością musi to być groźba ugryzienia? Davey też spojrzał na tę kwestię. Okazuje się, że to nie tyle strach przed ukąszeniami, co raczej pozornie nieregularne ruchy pająków. Davey powiedział:

Obawy przed zwierzętami mogą reprezentować funkcjonalnie odrębny zestaw reakcji adaptacyjnych, które zostały wybrane podczas ewolucyjnej historii gatunku ludzkiego.

Krytyka pracy Davey polega na tym, że “warunkowanie” nie może być tak łatwo odrzucone, ponieważ zdarzenie urazu pająka mogło mieć miejsce w dzieciństwie, a szczególne zdarzenie pająka może być głęboko ukryte w pamięci. W 1997 roku Peter Muris i jego współpracownicy z University of Maastricht próbowali przyjrzeć się temu.

Nic dziwnego, że jeśli dasz dzieciom listę rzeczy, które mogą być dla nich przerażające, zdecydowana większość wymienia takie rzeczy jak brak oddychania, uderzenie samochodem, bomby, pożary lub włamywacze, jako bardzo ważne. Co ciekawe, jeśli dasz im możliwość opowiedzenia badaczom, czego najbardziej się obawiają, zarówno chłopcy jak i dziewczęta mówią o “pająkach” jako o ich największym strachu (drugi strach to porwanie, trzeci to drapieżniki, a czwarty to ciemność) .

To zaskakujące. Ze wszystkich rzeczy, które dzieci mogą zgłaszać, wymieniają pająki jako strach numer jeden. Więc w przeciwieństwie do pracy Davey’a, Muris odkrywa, że ​​dzieci, które najbardziej boją się pająków, mogły powiązać ten strach z konkretnymi wydarzeniami. Być może warunkowanie jest ścieżką do arachnofobii.

Geny czy środowisko?

Ale zanim będziemy mogli być pewni, że warunkowanie jest głównym powodem, musimy upewnić się, że czynniki genetyczne też nie są zaangażowane. W 2003 r. John Hettema z Instytutu Psychiatrii i Behawioralnej Genetyki Wirginii i jego koledzy przeprowadzili podwójne badania, aby pozbyć się czynników genetycznych.

Identyczne bliźnięta mają identyczne DNA, ale mają tendencję do życia w różnych środowiskach w dorosłym życiu, co pozwala badaczom dowiedzieć się, w jaki sposób geny wpływają na zachowanie. Kiedy Hettema zarejestrował reakcje bliźniąt na “obrazy istotne dla strachu” (pająki, węże) w porównaniu do “nieistotnych” obrazów (kół, trójkątów). Analiza statystyczna wyników wykazała, że ​​wpływy genetyczne były “znaczące”, co oznacza, że ​​arachnofobia jest dziedziczna. Nie musisz koniecznie doświadczać pająków, aby się ich bać.

Tak więc, ku mojemu niezadowoleniu, arachnofobia zostaje tutaj. Ale może istnieć prosta technika zmniejszania lęku, jaki wywołują te błędy. W 2013 r. Paul Siegel z State University of New York i jego kolega opublikowali badanie, które pomogło wolontariuszom zmniejszyć ich arachnofobię.

Najpierw podzielili ochotników na grupy fobiczne i niefobiczne, oparte na prostych testach na strach przed lękiem. Po tygodniu przeprowadzania tych testów obie grupy zostały wystawione na zdjęcia kwiatów lub pająków, ale ekspozycja była na tak krótki czas.

Pomysł polegał na tym, że ludzie nie potrafią świadomie rozpoznawać obrazów, ale mają wpływ na ich podświadomość. Kiedy testy obrażeń pająka zostały przeprowadzone ponownie na obu tych grupach, ci, którzy obawiali się pająków, przestali się bać.

Podczas gdy inne ogólne wnioski są trudne do wyciągnięcia z literatury na temat arachnofobii, arachnologowie tacy jak ja powinni cieszyć się wynikami badań Hettemy. Jeśli nic innego, przynajmniej udostępnianie zdjęć pająków może pomóc w zmniejszeniu arachnofobii.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.