Asterix i Obelix: W służbie Jej Królewskiej Mości – recenzja

Nie mam wiele do powiedzenia, ale ten film jest okropnie niedoceniany. Nie ma w nim mrocznego nurtu, żadnej inżynierii społecznej (rzadkość w dzisiejszych czasach), jest po prostu lekki, śmieje się głośno zabawnie, z dobrym aktorstwem, obsadą, scenami i historią.

Od dawna nie oglądałem czegoś tak zabawnego i niewinnego. To jest o wiele czystsze i sprawia, że czujesz się lepiej niż jakikolwiek Disney lub film animowany, który pamiętam.

Nie ma też tego okropnego hollywoodzkiego wydźwięku, w którym wszystko jest skończone i nie ma subtelności, ponieważ widzowie są uznawani za kretynów.

Ludzie twierdzący, że ten film promuje homoseksualizm (porządek w społeczeństwie, którego znam i osobiście protestuję) nie mają pojęcia o czym mówią. Angielski dygnitarz właśnie wywnioskował, że Asterix i Obelix są homoseksualistami, ponieważ żyją razem, jako jibe. Nic więcej.

Idź obejrzeć, dobrze się bawić, dobrze się czuć.

Mam nadzieję, że zrobią następną.

Zobacz również:

Wehikuł czasu – recenzja Amityville – recenzja Intruz – recenzja Coco – recenzja Dwunastu gniewnych ludzi – recenzja Mroczny rycerz – recenzja Pulp Fiction – recenzja